ظاهرا خیام نیشابوری این شعر را حدود نهصد تا هزار سال پیش سروده است، اما هنوز تازگی دارد و اگر برای تک مصرع یا ابیات آن یک کتاب فلسفی یا روانشناسی تفسیر و توضیح بنویسی، جا دارد. عجیب است که ما چنین گنجینه های غنی فرهنگی، ادبی و علمی داریم و بعضا از آن غافلیم

باز جای شکرش باقیست چنین روزهایی وجود دارد تا به بهانه آن حداقل یک توجهی، تذکری، تاملی، تلنگری باشد و اگر شده حداقل یک رباعی از خیام بخوانیم و اندکی در آن تامل کنیم و راجع به آن صحبت کنیم

مطالبی که در ادامه می آید و از زبان معاصران ما و برخی از انسان های نه چندان دور از زمانه ما نقل شده است، شاهدان مثال خوبی هستند برای اینکه با این همه پیشرفت علم و تکنولوژی، همچنان گفتمان حاکم برای افکار انسان‏ های صاحب فکر، همان چیزهایی است که امثال خیام ، هزار پیش گفته اند و سروده اند

سی و یک می 2011 مطلبی با عنوان زیر در سایت د نکست وب، منتشر شد. مطلب جالبی است که می توانید در لینک زیر به صورت کامل مطالعه فرمایید

The top 5 regrets people have on their deathbed

خلاصه پیامش این است که افراد در بستر مرگ، برای این موارد تاسف می خورند

یک. کاش جرئت داشتم در زندگی با خودم رو راست باشم و برای خودم زندگی کنم، نه آن زندگی ای که دیگران از من توقع دارند

دو. کاش اینقدر کار نمی کردم

سه. کاش جرئت داشتم احساساتم را به دیگران بگویم

چهار. کاش با دوستانم وقت بیشتری سپری می کردم

پنج. کاش به خودم اینقدر سخت نمی گرفتم و زندگی شادتری داشتم (ای دوست بیا تا غم فردا نخوریم   وین یکدم عمر را غنیمت شمریم

یا در کنفرانس پنجم آل تینگز دی، در سال 2007 استیو جابز می گوید

خیلی چیزها اتفاق افتاد که مطمئنم وقتی برای بار اول در اپل بودم می‌توانستم بهتر انجامشان دهم و بسیاری چیزها که بعد از ترک اپل فکر می‌کردم تغییرهای غلطی هستند، ولی این مهم نیست. واقعاً اهمیتی ندارد و آدم به نوعی مجبور است این فکرها را دور بریزد. ما اینجایی هستیم که هستیم. بنابراین میل داریم که به جلو نگاه کنیم
و می‌دانی یکی از کارهایی که ده سال پیش با برگشتن به اپل انجام دادم این بود که تمام کاغذها و ماشین‌ها و چیزهای عتیقه را به موزه استنفورد دادم و تار عنکبوت‌ها را تمیز کردم و گفتم:‌ «بیایید دیگر به عقب نگاه نکنیم. همه نگاه‌مان به اتفاقات فردا باشد.» چون نمی‌توانی به عقب نگاه کنی و بگویی: «خُب، وای، می‌دانی، ای کاش اخراج نشده بودم، ای کاش اینجا بودم، ای کاش این، ای کاش آن.» اینها مهم نیست. پس به جای اینکه بنشینی و نگران اتفاقات دیروز باشی، بزن برویم فردا و فرداها را اختراع کنیم (چون بوده گذشت و نیست نابوده پدید    خوش باش و غم بوده و نابوده مخور

در جایی دیگر انیشتین راز ماندگاری انسان‏ ها را بیان می کند و می گوید افراد موفق خیلی زود فراموش می شوند، ولی افراد با ارزش های بالا هیچ وقت فراموش نمی شوند (ای بس که نباشیم و جهان خواهد بود   نی نام زما و نه نشان خواهد بود