تسبيح گويان حق تعالي
تسبح له السموات السبع و الارض و من فيهن، و إن من شئٍ إلاّ يسبح بحمده، و لکن لا تفقهون تسبيحهم?
در هفت آسمان و زمين و آنچه ما بين آنهاست چيزي نيست مگر آنکه تسبيح خدا را گويد، و ليکن شما تسبيح ايشان را نمي فهميد. سورۀ اسراء (17) آيۀ 44.
در احاديث معتبر از امام صادق منقول است که: هيچ پرنده اي و حيواني در دريا و صحرا شکار نمي شود مگر آنکه آن تسبيحي که دارد فراموش کند. و در حديث ديگر ميفرمايند:
جميع وحشيان و مرغان و درّندگان با يکديگر مخلوط بودند، تا آنکه فرزند آدم برادرش را کشت، پس از يکديگر نفرت پيدا کردند و گريحتند و در حديث ديگر منقولست که:
چون (کرکس) فرياد ميکشد ميگويد: اي فرزند آدم! هر قدريکه زندگي ميکني آخرش مرگ است.
(باز) ميگويد: اي داناي پنهانيها و اي دفع کنندۀ بلاها و
(طاووس) ميگويد که: بر خود ظلم کردم و مغرور به زينت خود شدم پس مرا بيامرز.
(خروس) ميگويد: هر که خدا را شناخته ياد او را فراموش نمي کند و
(مرغ خانگي) ميگويد: اي خداوند! حق توئي و گفتۀ تو حق است و
(قرقي) ميگويد: ايمان آوردم به خدا و روز قيامت و
(عقاب) ميگويد: هر که اطاعت خدا کند بدبخت نميشود و
(شاهين) ميگويد: سبحان الله حقاً حقا و
(جغد) ميگويد: در دوري از مردم انس، بيشتر است. و
(کلاغ) ميگويد: خداوندا نگاه دار مرا از شرّ دشمن.
(لک لک) ميگويد: هر که از مردم تنها شد نجات يافت. و
(اردک) ميگويد: آمرزش تو را ميخواهم اي خداوند.
(هدهد) ميگويد: بسيار شقّي است کسي که معصيت خدا کند. و
(قمري) ميگويد: اي داناي پنهان و اسرار و رموز، اي خدا.
(گنجشک) ميگويد: طلب آمرزش ميکنم از خدا. و
(بلبل) ميگويد: لا اله الا الله حقاً حقا و کبک ميگويد: حق نزديک است. و
(فاخته) ميگويد: يا واحد يا احد يا صمد. و
(سبز قبا) ميگويد: مولاي من آزاد کن مرا از آتش جهنّم.
(کبوتر) ميگويد: اگر گناه مرا نبخشي، شقّي و بدبخت خواهم بود. و
(شترمرغ) ميگويد: معبودي غير از خدا نيست و
(پرستو) سورۀ حمد ميخواند و ميگويد: اي قبول کنندۀ توبۀ توبه کاران. و
(برّه) ميگويد: مرگ بس است براي پند گرفتن. و
(بزغاله) ميگويد: که در امر بندگي اهتمام بسيار ميبايد کرد. و
(گاو) ميگويد: دست از گناه بردار که خداوندي هست که تو را ميبيند و تو او را نمي بيني و او خداوند عالميان است.
(فيل) ميگويد: براي دفع مرگ قوّت و چاره سودي ندارد و
(يوز پلنگ) ميگويد: يا عزيز يا جبّار يا متکبر يا الله. و
(شتر) ميگويد: منزّه است پروردگاريکه ذليل کنندۀ جبّاران است تنزيه ميکنم او را و
(اسب) ميگويد: منزّه است پروردگار ما و (گرگ) ميگويد: که عذاب و ويل راي گناه کاراني که برگناه خود مصّر باشند و
(سگ) ميگويد: بس است معصيتهاي خدا براي خواري و
(خرگوش) مي گويد: هلاک مکن مرا اي خدا! تو سزاوار حمدي. و
(روباه) ميگويد: دنيا خانۀ فريب است و
(آهو) ميگويد: نجات ده مرا از آزار و
(گورخر) ميگويد: به فريادم برس اگر نه هلاک ميشوم.
(پلنگ) ميگويد: منزّه است پروردگاريکه بسيار عزيز است به محض قدرت خود تنزيه ميکنم او را و
(عقرب) ميگويد: که بدي چيز موحشي است پس حضرت فرمود هيچ چيز نيست مگر آنکه تسبيحي است آن را، و همچنين بنده در جايي شنيده ام که زمين روزي سه مرتبه بر انسان ندا ميکند که: اي انسان دست گناه بردار. و باز هم اين آيۀ مبارکه...
حق تعالي فرموده است:
"تسبح له السموات السبع و الارض و من فيهن، و إن من شئٍ إلاّ يسبح بحمده، و لکن لا تفقهون تسبيحهم"
در هفت آسمان و زمين و آنچه ما بين آنهاست چيزي نيست مگر آنکه تسبيح خدا را گويد، و ليکن شما تسبيح ايشان را نمي فهميد.
سورۀ اسراء (17) آيۀ 44.
